Wat een weken.

Met het lopen begint het vruchten af te werpen maar in het dagelijks leven is het toch nog flink wennen aan sommige dingen en veranderingen. Helaas heb ik een brief van de ONVZ terug gekregen dat ze de sensor toch niet willen vergoeden. Woest was ik, vooral omdat mensen die stoppen met roken wel tegemoet gekomen worden door de zorgverzekeraars. Het rare van dat stoppen met roken is dat de meeste beginnen met meer eten of snoepen met het gevolg dat het merendeel aankomt in gewicht, met weer als gevolg; verhoogde kans op hart en vaatziekten en diabetes! Belachelijk, iemand die dus wel van goede wil is kan de boom in. Ik zal niet zeggen, stoppen met roken is al een geweldig begin voor die mensen en verdienen uiteraard mijn respect, maar dat alleen die mensen geholpen worden!???? Nu heb ik dan ook besloten om een brief naar Radar en SBS6 te sturen met daarin het hele verhaal. Jammer dan voor de zorgverzekeraars maar in mijn ogen zijn zij degene die bepaalde regels kunnen veranderen. Ze kijken alleen naar de adviezen van de CVZ, een instelling die al helemaal niets van zich laat horen. Ik vergelijk het maar met de Komo voor de timmerindustrie, een voorbeeld, Volgens De Komo mag een buitendeur 1,5cm scheel zijn voordat een timmerfabrikant hem moet vervangen. 1,5cm, een tochtstrip kan ongeveer 4-5 mm opvangen, wat moet je dan met die ene centimeter. Als het waait dan heeft de klant daar toch heeeeel veeeeel last van. Dan is, in onze ogen, zo’n instelling waardevol voor de fabrikant en zeker niet voor de klant! Bij ons krijgen ze voor die tijd al een nieuwe. Gelukkig is het maar een keer voorgekomen maar bij ons staat, en zo heeft ons pap het ook geleerd, kwaliteit heel hoog in het vaandel, zorg dat de klant nooit meer aan je hoeft te denken, bijv. een deur of een raam die niet goed sluit is een bron van ergernis en denkt de klant meestal Grrrr …… timmerman. Een deur of raam die goed sluit, dan denk je nooit meer aan zo iemand, alleen als je iets nieuws nodig hebt! De CVZ College Voor Zorgverzekeraars, in mijn ogen kijken ze eerst naar de prijs en dan pas of iets nut heeft of iets toevoegd aan het leven van chronisch zieken. Aangezien er volgens mij geen chronisch zieken daar werken zal het hun een rotzorg zijn. Maar de strijd gaat door……..

Het lopen; ups and downs. Zoals in het dagelijks leven, zo’n pomp is geweldig, je krijgt heel veel vrijheid terug maar voordat je dat allemaal goed ingesteld hebt en de pomp kent en het belangrijkste, je lichaam eraan gewent is, daar gaan een paar weken overheen. Mijn weerstand is flink onderuit gehaald, overal kleine zweertjes, pijntje hier, dan weer daar, soms heel slecht slapen, dan weer heel moe. Maar dat is allemaal weer bijna op orde. Zodoende moest ik afentoe heel goed opletten met het trainen, geen kou vatten, rustig aan enz. Jullie kennen het wel. Maar desalniettemin, een super wedstrijd gelopen afgelopen donderdag. Wijbosch, De oranjeloop. Twee rondjes van 5km. Exact afgemeten. Zo’n lastige korte lus erin dus. In eerste instantie zou het een fun wedstrijd worden. Dus eigenlijk niets voorbereid zoals voeding of meer gaan drinken een paar dagen ervoor. Maar tijdens het inlopen aldaar voelde ik mijzelf helemaal op en top. Heel veel keien lopers daar en Tiny samen met Jeroen op de fiets om iedereen aan te moedigen. Nou dat is hartstikke leuk dan. Het startschot, rustig weg, nou ja toch iets te snel km1 in 3:45, km2 7:32 . Te snel maar het gevoel was super, Tiny en Jeroen op km 3, Jeroen; gaat goed Geert, en dat ging het ook. Naar de vlag, 5km, vergeet ik op de klok te kijken, gapert, erbij blijven dacht ik. Rondje 2 tikkie erbij, maar daar kwam het geval tussen 6 en 7. de lamp werd minder. Dan maar aan iets anders denken. Ik ben gaan tellen en dat ging goed en ik zag twee medelopers voor mij. Die wil ik pakken, dat word mijn doel. En dat lukte deels, de eerste had ik ruim voor het keerpunt te pakken, de andere kon ik aan raken net voor het keerpunt maar toen ik en hij om het keerpunt gingen lukte het mij niet om meteen weer vol aan te zetten. Balen maar toch maar weer proberen. Het gat bij de finish 9 sec. dat is eigenlijk teveel om toe te geven maar het is niet anders. Eindtijd 38:50 Dolblij maar kei kapot. Nog bedankt Antonio voor het naar de finisch schreeuwen! Ik moest echt even gaan zitten, zo kapot was ik. En dorst, gelukkig kwam Monique meteen met water aan. Huub zei al, Geert heb jij wel gedronken onder de wedstrijd? Nee dat had ik niet, tja ik dacht dat ik dat zag toen je bij de finisch aankwam zei Huub, en dat klopt ik had super veel dorst, een teken dat het toch net te warm was voor mij met zo’n inspanning om zonder te drinken deze 10km te volbrengen. Goede les! ‘s Avonds gingen Tiny, Bianca, Susan en nog meer keienlopers naar Lieshout om daar hun prestatie’s te laten zien. Wij zijn daar met ons gezinnetje naar toe gegaan om ze allemaal aan te moedigen. Knap hoor, iedereen, super wat jullie allemaal hebben laten zien!

Nu stop ik ermee. Nu probeer ik mijn brief die ik naar de tv programma’s wil sturen alvast een beetje vorm te geven in mijn hoofd. Ik had gehoopt dat het zover niet had hoeven komen maar ik ben nog niet van plan het op te geven. Al is het maar voor al die andere mensen die eigenlijk niet zonder zo’n sensor kunnen, want zelfs zwangere vrouwen krijgen hem niet vergoed tot teleurstelling van heel veel internisten.

De groeten.

Tjonge jonge, wat gaat daar veel tijd in zitten, om brieven te schrijven naar al die zorgverzekeraars enz en instellingen die iets te maken hebben met zo’n insuline pomp met sensor! Maar ook druk gehad thuis met de kids. Dus sorry dat ik er een paar weken tussen uit geweest ben.

Ik zal eerst even vertellen waarom ik eigenwijs was geweest na De Halve van st Anthonis; ik had het er met Monique al over gehad s’morgens voor de wedstrijd, als het goed gaat sluit ik vanavond de pomp aan! Ze zei; als jij daar vertrouwen in hebt dan moet je dat doen. Eerst wat gegoogled voor de basale standen enz. en toen ik uit bad kwam na die geweldige wedstrijd heb ik hem toch aan gesloten. Wel heel spannend, zeker omdat ik eigenlijk pas op 6 april in het zieknhuis moest komen om hem te laten aansluiten. Nou, dat ging zoals die wedstrijd; goed. De basaal standen staan nu bijna op hetzelfde als ik hem de eerste keer had ingesteld. Toen ik naar het ziekenhuis moest heb ik voordat ik naar binnen ging alles er uitgehaald en alles op 0 gezet.

Met de trainingen is het wel wat proberen en stoeien maar dat komt ook wel goed alleen de canules (infuus in mijn buik) knakken op het eind om, wat afentoe rare waardens tot gevolg heeft. Maar daar heb ik alweer goede adviezen over gehad, eerst drie dozen nog van die ik heb liggen op maken en dan ga ik de schuine proberen (De Paradigm Silhouette) De andere komen tegen spierweefsel aan en dan knakt gewoon de canule 2-3mm van het eind om.

Mijn eerste wedstrijd met de pomp heb ik ook al gelopen, dat ging eigenlijk niet zo goed maar ja, als je niets probeert weet en leer je ook niet zoveel. Een 15km wedstrijd in Gemert. 4 rondjes, dus leuk voor Monique en onze kids. Sport harnas om, pomp bijna dicht, en gassen. Veel te snel van start, km2 7:38 zoiets. Dat gaat op het eind mis maar toch maar volhouden. En jawel na 4 loodzware ronden kwam ik als 5de algemeen over de streep, tijd 59:46, 8 sec boven mijn pr. balen omdat ik zeker gedacht had dat er meer in zat. Maar weer goede les, rustiger beginnen! Jan wel heel goed gelopen, 2de algemeen en ook Bert en Harrie waren behoorlijk tevreden!

Veel tijd ben ik kwijt geweest om die brieven op te stellen. Als je een brief wilt schrijven met steek houdende argumenten en eerlijke cijfers dan zit je soms tot diep in de nacht te googlen! Ik ben wel heel wat wijzer geworden, ik heb ook naar verschillende instellingen, zorgverzekeraars, ziekenhuizen enz. enz. brieven geschreven om desnoods, met proeven ivm zo’n sensor mee te doen. Als ik hem maar van iemand vergoed krijg, dan ben ik al heel gelukkig. De enigste waar ik iets van gehoord heb is van de TNO. Helaas die hadden momenteel niets lopen, wel een heel goed advies gekregen, zelfs daar geweest , wel ivm iets anders maar toch mijn verhaal kunnen vertellen! Zelfs van de ONVZ heb ik nog niets gehoord, het CVZ, niets, Ziekenhuizen, niet een……… Moedeloos word je er soms van. Toen kreeg ik vandaag te horen van de Diabetes verpleegkundige dat ik teveel controleerde, nou kan ik mijzelf heel goed inhouden maar toen ik thuis kwam zei ik tegen Monique, je merkt dat die mensen zelf geen diabetes hebben, ik heb, als Monique weg is wel de verantwoordelijkheid over 4 schatten van kinderen, wat als papa een megahypo krijgt en onderweg (bijv op de fiets (doen wij veel met zulk prachtig weer) of in de auto of in de bossen) tegen de vlakte gaat, wat moeten die kinderen dan? Moet ik dan maar thuis blijven? Geen wedstrijden meer lopen? Te gek voor woorden, ok ik controleer vaak maar daar heb ik mijn redenen ook voor en daarom wil ik ook zo graag zo’n sensor! Toch blijf ik maar positief, Bas van de Goor heeft wel zo’n sensor en die krijgt hem wel vergoed van de zorgverzekeraar! Ik snap ook wel dat het om een heel bedrag gaat, maar ik/ wij doen er dan ook heel veel aan om toch heel gezond te leven, het hardlopen is voor mij een manier om actief bezig te zijn met mijn gezondheid! Monique en ik hebben met elkaar afgesproken dat wij ook de verantwoordelijkheid hebben voor de gezondheid van onze kinderen, daarom proberen wij ze ook zo gezond mogelijk te laten eten, en jawel hoor, die van ons krijgen ook friet, snoep, pizza, enz. maar wel op een verantwoorde manier volgens ons, en tot op heden gaat dat heel goed. Ze zien er gezond uit, niet dik, wit , mager of noem het maar op. Ze zijn ook bijna nooit ziek(af kloppen!) en wijzelf ook niet. Dat moet toch eigenlijk voor zo’n zorgverzekeraar ook een reden zijn om zoiets te vergoeden!!!!???? Ik kan nog wel een uur door gaan maar dan verlies ik de reden van deze weblog uit het oog, maar het is wel fijn om zo je verhaal kwijt te kunnen!

Het lopen gaat wel steeds beter, het is toch weer anders met zo’n pomp maar het is wel een stuk fijner, nu hoef ik, als ik sxe1vonds naar bed ga, geen rekening te houden met een eventueel geplande wedstrijd! Het is alweer laat zie ik dus ik doe iedereen de groeten en ik ga vanaf heden weer mijzelf concentreren op jullie weblogs en ook die van mijzelf. Sorry als ik iemand verveeld heb met mijn verhaal maar het is toch heel fijn om er zo over te kunnen "beppen".

Geert

SUUUUUUUUUUPPPPPPPPEEEEEEEER!

Nou zo wil ik ze wel allemaal lopen! Ik zal bij het begin beginnen. Donderdag was ik al begonnen met meer water te drinken als ik anders doe. Vrijdag gewoon rustig over me heen laten komen. Niet te laat naar bed en 1 eenheid lantus gespoten. Zaterdagmorgen, alles rustig aangedaan en doorgegaan met flink wat water drinken. Toch maar een flinke bord spaghettie erin en 1 broodje. Toen op tijd aangereden naar St Anthonis want ik wilde samen met Monique en de kids nog even naar een punt gaan kijken waar ze ons 2 keer kon zien langs komen en mij de eerste keer, een flesje met sportdrank te geven, voor mijn gevoel meende ik dat ik beter naar het eind kan lopen als ik tussen de 10 en 15 iets van flink wat suiker erin kiep. Het weer was super! Bijna geen wind en alleen in het begin wat wind tegen maar dat betekende ook dat op het eind de wind in de rug stond. Jan en nog een hele hoop mensen van de keien kwamen langzaam binnendruppelen. De sfeer was goed. Startnummer opgehaald en een gratis functioneel t-shirt. Op mijn startnummer geschreven dat ik diabeet ben in in geval van nood, Monique bellen. Lekker, samen met Jan ingelopen en toen wachten op de start. Het nadeel was dat er 540 man aan de start stonden. Dus voorin gaan staan, maar dat word heel goed opletten dat je niet te snel van start gaat. Het startsignaal, Aan alle kanten liepen ze me voorbij maar ik wilde die 4:10-4:15 voor de eerste 5 vast houden. Nou dringen tot aan 1200 meter. Daarna veel plaats en dat was fijn maar ook gevaarlijk omdat ik mensen al ver voor me zag lopen waar ik eigenlijk het gevoel had dat ik daar voor moest zitten, Rust gierde het door mijn hoofd, zometeen tussen de 10 en 15 dan mag jij!!! Ik kwam bij een groepje waar iemand in vroeg; gaan jullie voor 1:30. Ja klonk het van diverse kanten maar ik hoorde ook een bedompte "oooo". Ik meende dat ik wist wie dat was en na een paar 100 meter vroeg ik hem; wat wilt u dan gaan lopen? Zijn antwoord; 1:27. Heee dacht ik, die moet ik volgen. Na wat geklep onderling het eerste drankpunt. Ik ging bijna wandelen maar wel het hele bekertje binnen. Verschillende liepen gewoon vol door maar in nog geen 200 meter zat ik er weer bij zonder echt moeite met het sprintje er naar toe te hebben gehad. Dat werkt dus. Het gevoel perfect maar wel dat stemmetje; rustig. Volgende drankpunt, hetzelfde gedaan maar toen waren we nog maar met zijn drieen en in het begin met 6-7 man. Ik hoorde wel dat er nog eentje af ging vallen, en jawel toen ik Monique en de kids zag waren we maar met zijn tweeen. Mijn flesje gekregen van Teun en Nienke. Lotte stond bij Monique en Daan zat rustig in de kinderwagen. Heel veel anmoedigingen; kom op Geert, goed zo, zet hem op, komt goed, je ziet er nog goed uit. Nou fijn is dat Bedankt mensen!!!!! Dan gaat het weer bijna vanzelf. Mijn medeloper kneep zijn beker met water kapot dus bood ik hem mijn flesje aan. Hij ook wat gedronken en ik zelf ook flink wat. Maar dat loopt niet met een flesje in een hand. Ik raakte helemaal uit balans. Dus toch maar dat flesje bij een bekent punt weggegooid zodat ik het na de wedstrijd weer op kon halen. Geen milieu vervuiling! Op het rechte stuk probeerde mijn mede loper mij kwijt te lopen. Het tempo ging flink omhoog. Maar daar kwamen de bossen weer aan en daar pakte ik hem weer. Gevoel nog steeds super. Ik dacht, als het na de 17 nog zo gaat dan een tandje erbij. Na de 15 kwam Marcel toevallig langs ons fietsen en dat heeft ie tot het eind gedaan. Top. En je raad het al na 17 dan word het even zo zwaar, maar volhouden dacht ik. Willy, de naam van mijn medeloper wilde de vrouw die voor ons liep nog pakken. Ik dacht bij mezelf meegaan. en jawel dat lukte. Het was wel even zwaar maar toen zagen we dan ook vrij snel het 20km punt. En wat ging het toen lekker, dit was dan ook de snelste km die we daar gelopen hadden. En recht over de finish. WAAAUUUUU 1:26:45 Dat had ik niet verwacht en Jan ook niet, hij zei he Geert jij hier klasse goedzo. Nou wat doet dat goed dan. Jan had trouwens ook een super wedstrijd gehad 1:23:14 Proficat echt een super tijd. Nou heel veel fijne complimenten en felicitaties gehad. Droge kleren aan en toen uit lopen, nou dat was een ellende. Alles deed pijn maar toen we terug waren was dat alweer een heel stuk minder. Zondag lekker mee naar de zondag groep, geen schema gedaan maar lekker uitgelopen. Nou zo wil ik ze wel allemaal lopen. Ik heb goed onthouden wat ik gedaan heb dus dat probeer ik de volgende keer ook, niet dat dat een garantie is voor een goede wedstrijd maar je kunt het toch proberen!? Nou iedereen proficiat met zijn of haar tijden. O ja en ik ben toch nog even eigenwijs geweest maar dat vertel ik nog wel.

Groetjes Geert! Die ooooo zoooo blij is ook met zijn tijd maar vooral met de manier waarop. Het lekkere lopen en dat gevoel even geen diabeet te zijn.

De cross van afgelopen zondag ging vrij aardig. Het was op zich wel een zwaar parcour maar de punten waar het zwaar was, daar waren de meningen over verdeeld! Ikzelf vond het stuk op het gras zwaar, andere de stukken met de houtsnippers en weer andere de bultjes die erin zaten. Al met al fijn gelopen. Zaterdag, de dag ervoor, was ik nog 1:47 minuten weg geweest en had ik ongeveer 21.200 meter op de polar staan. Niet slim voor een cross maar ik wilde toch graag die 21 kilometer in de benen hebben! Tja de volgende keer maar wat eerder beginnen met de aanloop naar zo’n halve marathon! Ach deze is voor mijzelf, zonder chip, maar toch belangrijk in die zin dat het mijn eerste halve is na de ellende in Eindhoven vorig jaar. De bedoeling is; lekker lopen maar toch flink vlammen, misschien als het na 5 km goed zit toch maximaal gaan lopen! Morgen zal het eruit komen. Maar de cross; samen met Jan van start, die ging kijken hoe het ging en dan zag hij wel. Het gevoel na de eerste ronde was goed, geen last van mijn armen dus geen lantus spuiten werkt tot nu toe nog het beste. Voor de start was 7,9 dus toch maar een koekje gegeten maar het vertrouwen was er deze keer wel, dat het tijdens de wedstrijd goed zou gaan. Het waren 7 rondjes in totaal, na twee rondjes hadden Jan en ik al verschillende lopers ingehaald en na rondje 3-4 liep ik alleen achter Jan aan. Na rondje 5 ging Jan versnellen maar dat kon ik niet meer, nog wel geprobeerd op het vlakke stuk maar helaas, dat tempo is te hoog voor mij. In het laatste rondje heb ik wel wat gespaard om er nog een sprintje uit te kunnen persen, dat ging maar ik was wel een heel eind op, 200 meter meer had er voor het gevoel niet meer in gezeten. Eind tijd; 41:23 over een cross met een lengte van 10360 meter! Volgens mijn berekeningen toch gemiddeld 15 km/uur. Dus het gaat echt weer de goede kant op! Het gat tussen Jan, die 4de was geworden, 22 sec. Ik was 5de. Nou hartstikke blij dus. Daarna weer snel hersteld, ook de dag erna geen spierpijn. Weer een keer met de groep van Tiny meegelopen, dat was wel weer fijn. Als de tijd er is dan doe ik dat graag maar 4 kinderen hebben toch ook af en toe een papa nodig!

Morgen; De halve. Al twee dagen flink wat water aan het weg kiepen en zo ook morgen, het zal geen hypoNa zijn als het niet zal gaan lukken. Mijn doel heb ik gesteld op; al is het maar 1 sec onder de 1:30. Als het er maar onder is. Ik ga uiteraard mijn best doen maar ik ga ook proberen om zeker bij zo’n evenement met 400-450 man aan de start netjes recht over de finisch te komen zolang ik er zelf wat aan kan doen uiteraard.

O ja afgelopen donderdag was er een hele aardige mevrouw geweest om de nieuwe insuline pomp uit te leggen. Nu had ikzelf al twee weken lang met het ding lopen stoeien. Wat een geavanceerd ding, echt abnormaal wat zo’n pomp kan maar ikzelf zal toch nog flink wat moeten leren en oefenen om het allemaal onder de knie te krijgen maar dat gaat mij lukken!! Nog wat hele goede adviezen gekregen. Nu nog 2 weken wachten voordat ik hem echt mag gaan gebruiken!

Vandaag ook de brief gepost voor het CVZ, dus ik ben benieuwd. Bas van de Goor een mailtje gestuurd omtrent de sensors, hij gebruikt ze ook!

Nou iedereen weer heel veel succes met het rennen en tot blogs.

Groetjes Geert

Vorige week belde Monique mij met de blije mededeling dat de pomp die ik graag wilde hebben binnen gekomen was. Dus ik kei blij maar in de brievenbus zat nog een brief van de ONVZ dat ze;

Via uw arts hebben wij een aanvraag ontvangen voor vergoeding van toebehoren bij continu glucosemeting. Hierover delen wij u het volgende mee.

Deze manier van monitoren is onvoldoende beproeft en daarom door het CVZ (College voor zorgverzekeringen) als niet doelmatig beoordeeld. Wij kunnen daarom geen vergoeding voor de toebehoren van continu glucosemeting verlenen.

Nou daar ben ik toch een paar dagen van uit mijn doen geweest. Als je de tijdschriften over CG (Continuglucosemeting) leest en op google dit intypt, nou dan lees je alleen maar hele positieve dingen, zelfs internisten die er heilig bij zweren dat dit het systeem is van dit moment en dat complicaties met soms wel 60% verminderd worden en de kwaliteit van leven van diabeten drastisch verbeterd. Nou dan vraag ik mijzelf af wie in godsnaam dit bij het CVZ op zijn geweten heeft om zoiets niet te laten vergoeden door de zorgverzekeraars. Het is mij wel duidelijk dat diegene geen kinderen heeft met eventuele chronische ziektes of zelf in zo’n situatie verkeerd! Als er zoveel positieve resultaten mee worden geboekt dan mag zoiets toch eigenlijk niet gebeuren. Maar zo zullen bepaalde mensen met andere ziektes misschien wel met hetzelfde probleem zitten. Nu dan ga ik maar mbv een brief die aan de CVZ is gericht proberen om mij zelf desnoods als proefpersoon aan te bieden zodat ze dan misschien wel genoeg beproevingen krijgen of hebben om het dan in de toekomst wel te vergoeden. En als het een kostbare aan gelegenheid zou zijn, dan ga als zorgverzekeraar met zo’n bedrijf aan tafel zitten en ik weet bijna zeker dat het dan een heel stuk goedkoper kan zeker omdat er heel veel diabeten zo’n systeem dolgraag willen hebben. Genoeg hierover, alle lof voor de ONVZ trouwens want ik heb van hun dus wel een pomp gekregen die dit dus wel kan samen met een bijbehorende glucosemeter die met die pomp kan samen werken en zelfs een afstandbediening! Alleen de sensors waar het mij eigenlijk om ging die ontbreken nu nog. Dus nu heb ik eigenlijk een nieuwe auto gekregen zonder wielen, zo zie ik het dan maar.

Het lopen; nou dat wedstrijdje bij Naat piek heeft mij weer helemaal opgepept. Dinsdags op de baan ging het weer easy. Niet meer die zware benen, gewoon lekker de rondjes weglopen. Zelfs de duurloopjes gaan weer tikken! Vandaag weg geweest voor 1:45 min. Het werd 1:47 en volgens mijn polar 21.231 meter gelopen. Tja een beetje laat maar ik wou zelf toch nog even de 21 km in de benen hebben want volgende week is het zover; de halve van St Anthonis. Mijn doel; al is het maar 1 sec als het maar onder de 1:30 zit. En eigenlijk, zo zeggen mijn medelopers moet het tikken zijn. Maar zoals zo vaak; eerst doen en waar maken! Nu heb ik er toch wel vertrouwen in maar ik neem zelf een drankje mee met wat koolhydraten om tussen de 10 en 15 op te drinken in de hoop dat ik dan zonder mega hypo over de streep kom. (oplossing hier; CG) Ook neem ik wat gewoon water mee, kan geen kwaad denk ik. Loop je alleen weer met zo’n gordel. Dat is nog heel erg wennen. Morgen een crossje bij De Keien. Ik zie wel of ik voluit ga of dat ik misschien toch wat toe moet geven. Dit ivm met vandaag. 

Volgende week komt een vrouw mij helpen om wegwijs te worden met de pomp. En begin april dan moet ik een dagje naar het ziekenhuis, dan word hij geinstalleerd, toch wel spannend. Misschien moet ik dan wel lang wennen, misschien ook wel met het hardlopen. Wie weet! In ieder geval zoals het nu gaat gaat hij weer super. Heel jammer van de sensors maar ik ga toch proberen of ik misschien nog ergens anders een voet aan de grond kan krijgen. Als iemand ooit een idee heeft? alles is welkom (liefst in de mailbox). Zo had ik al aan een hele marathon lopen denken als ik die sensors vergoed had gekregen, maar daar zie ik nu dus nog maar even van af.

Nou iedereen de groetjes en tot logs.

De eerste wedstrijd dit jaar; De Naat Piek Cross. Doordat enkele crossjes en wedstrijden die ik graag wilde lopen afgelast waren, was dit weer mijn eerste wedstrijd dit jaar. Spannend omdat ik niet weet hoe de vlag erbij hangt. Zaterdagavond op tijd naar bed en toch maar 3 eenheden Lantus gespoten (normaal 12-13 eenheden) Dit had ik beter niet kunnen doen maar dat blijkt zometeen. ‘s-Morgens uitgerust wakker en vol goede moed naar de pnem. Daar zag ik Hans al, die was 2 maanden ziek geweest en kwam nu toch maar proberen hoe het ging. Nadat ik Jan, Harrie, Bert, enz enz heel veel medelopers gegroet en tegen gekomen was gingen we 2 rondjes inlopen. Gevoel; goed. Suiker 8,5 dit is ok, mag wat hoger zijn maar het is te doen. Een kwartier voor het startschot was het 8,2 ; 2 koekjes opgegeten, omgekleed en naar de startstreep. Net zolang "gewerkt" tot dat we vooraan stonden. Jan zei; ga jij maar voor ik wil net als de laatste keer rustig beginnen en dan opbouwen. Mijn doel was om bij Jan te blijven. Het start schot, Jan en ik waren 5 en 6de van de wedstrijd. Na het eerste rondje voelde ik al aan mijn armen dat het met de suiker niet helemaal snor zat. 2de ronde, Jan gaat op kop ik probeer te volgen. Tot het derde rondje en na flink werken lukt dit maar ik weet, dit ga ik niet volhouden. Mijn benen voelen goed, adem is vrij goed maar elke keer als ik op de rechte stukken naast Jan wil gaan lopen protesteren mijn armen. Nu klinkt dat misschien heel raar, wat moet je met je armen tijdens het lopen maar bij mij is het een teken dat het niet gaat zoals het moet. Dus ik roep naar Jan; Zet hem op Jan. Monique roept al; eigen tempo Geert. Jeroen roept; Is de suiker niet goed? Dus het is toch wel zichtbaar. Maar ik blijf proberen om het gat zo klein mogelijk te houden. Nu had ik speciaal voor de crossjes en in het bos trail schoenen gekocht maar de bal onder mijn voet is het daar schijnbaar niet mee eens want elk rondje doet steeds zeerder, het lijkt wel of die in de fik staat.  In rondje 5 hoor ik; als het niet gaat, dan stoppen. Maar mijn  benen voelen goed en de adem is wel ok, wat doe ik ermee denk ik een paar honderd meter lang. Dan denk ik ach zolang het geen gevoel is van verzuring dan kan het eigenlijk ook niet zoveel kwaad denk ik???? Dus afmaken! De laatste meters wil ik toch proberen om wat te sprinten maar mijn armen en mijn voeten doen zo’n pijn dat dat helaas niet lukt. Toch als 6de over de streep 30 seconden achter Jan. Helaas van mijn doelstelling maar met een eindtijd van 43:47 op een afstand van 10710 meter over zo’n parcours, wat miep ik dan?! Ik ben achter af toch wel tevreden. En ons mam, die had ook mee gedaan! 4 rondjes heeft ze gelopen! Kei goed mam, ik ben trots op zo’n moeder! Daarna thuis gedoucht en naar Tiny  gaan kijken hoe het die verging met zijn groep, die gingen voor 32 kilometer met een aantal webloggers. Nou dat was hartstikke leuk om al die dames en heren te ontmoeten. Helaas wel vluchtig maar misschien een andere keer wat langer om goed kennis te maken. Voor het verslag zie de weblog van Tiny en voor de foto’s en het filmpje de weblog van M@urice. Dus al met al wel een geslaagd weekend. Helaas nog niets gehoord van het ziekenhuis of de ONVZ over de pomp. Geduld is een schone zaak!!!!!

Nou iedereen de groetjes en tot logs.

Een week geleden alweer heb ik in het ziekenhuis mijn bevindingen verteld aan de diabetisch verpleegkundige. Ze vond het volgens mij wel leuk om te horen dat het goed gegaan was. Na nog wat dingetjes doorgesproken te hebben werd er besloten om de Paradigim REAL-Time insulinepomp aan te vragen. Ik had op internet nog wat gezocht naar de bevindingen van diabeten die zo’n pomp gebruiken en kwam tot goede ervaringen ook wat betreft bepaalde internisten die er erg over te spreken waren. Deze had ik uitgeprint en hier afgegeven. Nu is het natuurlijk afwachten wat de ONVZ beslist, of dat ik het hele zaakje vergoed krijg incl de sensoren. Laten we het hopen.

Het lopen gaat weer steeds beter, afgelopen zondag zag ik John al een paar keer achterom kijken en wat hij na afloop zei dat doet dan goed. Afglopen zaterdag een lekker stuk met Jeroen gelopen met verschillende tempowisselingen erin. Ging ook weer goed. Dus ik ben benieuwd waar ik sta as zondag tijdens het crossje, geloof maar dat ik het flink zal gaan proberen om een goede tijd neer te zetten. Maar het is toch altijd afwachten. Wel regelmatig op tijd naar bed momenteel omdat er links en rechts toch wel wat zieken zijn. Dan probeer ik het zo voor te blijven.

Zo snel als ik iets van het ziekenhuis of de ONVZ hoor laat ik het weten. Tiny had nog wel een emailadres doorgegeven van een diabeet die ook hardloopt en die zelfs al een hele marathon heeft gelopen! Eens kijken of wij mekaar nog van dienst kunnen zijn!

Degene die as zondag samen met Tiny die lange en mooie duurloop gaan doen; Heel veel succes en geniet van de mooie omgeving want hij heeft echt een hele mooie route uitgestippeld!

Groetjes

Wat een weer is het toch, dan is het weer heel koud en winderig en dan is het zowaar aangenaam buiten maar over het algemeen lekker loopweer! Sorry voor het niet bij houden van mijn weblog, het valt niet mee de laatste tijd. Als ik denk; ik zal mijn weblog eens bijwerken dan is of de pc weer bezet door Monique of door de kids. En ze hebben allemaal hun dingetjes die ze willen doen. Toch maar eens sparen voor een laptop. En daar komt nog bij dat ik een oude hobby weer aan het oppakken ben. Fotografie. Monique heeft op school al enkele keren foto’s gemaakt en die moeten dan toch weer bewerkt of op schijfjes gebrand worden. Nu hebben wij niet zo’n snelle pc dus als je daar mee bezig bent vergt dat soms heel wat tijd.

Ik heb wel iets aparts mee gemaakt; vorige week werd ik gebeld door iemand van de ONVZ met de vraag of mijn vraag naar tevredenheid was beantwoord. Eerst dacht ik; welke vraag maar al snel realiseerde ik me dat het betrekking moest hebben op deze weblog. Daar had ik onze zorgverzekeraar ter sprake gebracht ivm de insuline pomp/24 uurs controle en zij hadden op de een of andere manier via google ofzo mijn weblog ontdekt. Wat een service van die mensen zeg, petje af. Hier kom ik zometeen nog wel op terug. Vorige week Maandag moest ik dus naar het ziekenhuis voor mijn eerste gesprek omtrent die pomp. De diabetes verpleegkundige heeft mij alles uitgelegd en toen mocht ik dus de verschillende pompen bekijken en er een uitzoeken die ik wilde proberen (voor de nep). Via enkele sites op internet had ik mijn keuze eigenlijk al gemaakt en ook via diabeten die aan topsport doen en hun bevindingen vertellen in magazines en op internet. Het is de Paradigim Real Time geworden. Mooi klein van formaat en alles in 1 apparaat. Bijna alle topsporters gebruiken deze. Probleem is alleen; word het hele zaakje vergoed door de ONVZ? Het apparaatje zal het probleem niet zijn maar de sensors die de glucose in het bloed meten, die moeten om de drie dagen vernieuwd worden en die kosten ongeveer 45 euro per stuk . Laten we het hopen, verschillende artsen bevestigen ook dat de kwaliteit van het leven drastisch verbeterd wordt en de kans op complicaties drastisch afneemt. Maar de test thuis en tijdens het hardlopen met de uitprobeer pomp. Nou geen enkel probleem, zelfs niet met 2 naaldjes in mijn buik. Voor de riem die ik mee gekregen had uit het ziekenhuis heb ik snel een andere oplossing bedacht want die was dus niet fijn. De naaldjes blijven goed zitten ook als ik flink zweet. De pomp zit niet in de weg en het slangetje, daar heb ik helemaal niets van gemerkt. Dus een paar keer geprobeerd en de resultaten zijn voor mijn gevoel goed. Volgende week Maandag ,moet ik terug om mijn bevindingen te vertellen en het verdere verloop te bespreken. Die beste man van de ONVZ had mij dus het advies gegeven om contact met de internist op te nemen en te vragen of hij de aanvraag zo spoedig mogelijk wilde versturen dan heb ik ook zo snel mogenlijk een antwoord. Tot nu toe nog niets gehoord maar in het ziekenhuis hebben ze het ook kei druk. Alles op zijn tijd, geduld is een schone zaak zeggen ze dan. Het rennen kent momenteel wel zijn goede en slechte momenten. Soms gaat het als een trein en dan weer lijk ik wel een overspannen slak. Jeroen zegt dat dat wel vaker voorkomt, gewoon rustig blijven, proberen lekker te trainen en dan tijdens de volgende wedstrijd kijken hoe het er voor staat. De trainingen in de bossen gaan over het algemeen wel hartstikke lekker het zijn net die duurloopjes waar het dan niet lekker gaat. Wie weet valt het na de volgende wedstrijd  weer allemaal op zijn plaats. Nou train ze en tot snel. Ik hou jullie op de hoogte!

Wat een drukte, de laatste 2 weken! Ik heb zelfs geen tijd gehad om jullie weblog’s te lezen. Toen de kou inviel werd het bij ons ook wat rustiger op het bedrijf, maar het lijkt wel of sinds vorige week de schade dubbel en dwars ingehaald moet worden. Nu was ik dus op internet op zoek gegaan naar de bevindingen van mensen met diabetes die een pomp gebruiken, maar daar heb ik maar heel even tijd voor gehad. Nu ben ik dus nog niet zoveel wijzer geworden maar toch heb ik stilletjes mijn keuze wel gemaakt, toch maar een pomp. En nu mag ik op maandag 2 feb naar het ziekenhuis om het een en ander door te spreken en wat te oefenen. Zoals ik begrepen heb krijg ik er eentje mee om te kijken hoe dat gaat met het hardlopen. Nu heb ik helaas nog niets gehoord van De ONVZ, onze zorgverzekeraar. Nu is een gewone pomp niet degene die ik dus bedoel, het gaat hier om een nieuwere versie die niet alleen insuline in je lichaam pompt maar ook nog eens 24 uur per dag de bloedsuikerspiegel controleert, en dat is in mijn ogen bijna het belangrijkste omdat ik denk dat dat de kwaliteit van het leven een stuk verbeterd. Maar ik denk dat het voor mijzelf ook wat rust crxebeert. Niet meer die spanning voor een wedstrijd over hoe dat het zit met de glucose waardens maar ook thuis en op het werk. De afgelopen 1,5-2 weken heb ik er heel weinig over kunnen denken en dat is wel jammer, het is toch een grote stap en ik hoop een positieve verandering. Tja druk heeft iedereen het tegenwoordig en dat is maar goed ook, vooral als je het nieuws moet geloven. Dan is het toch weer fijn als je kunt gaan rennen, dan gaat bij mij het hoofd leeg en al die rompslomp en drukte is dan weer snel vergeten. Zoals afgelopen zondag; dat was weer eens een fijne training van Tiny, er werd van te voren al gepufd en gesteunt zo van ; o jee we gaan de verkeerde kant op, oei dat word zwaar vandaag enz. . Nou ik kan er maar een ding over zeggen; ik vind zo’n trainingen helemaal te gek; flink die bulten op, stukken er tussen waar je heel goed op moet letten, wortels kuilen enz. 1 rondje snel 1 rondje rust, 2 snel 1 rust, 3 snel 1 rust, en dan weer 2 snel 1 rust, 1 snel 1 rust, en dat 40 minuten lang. Ik heb genoten! Afgelopen dinsdag hadden we een lang schema, 6x 1200 meter met 400 meter rust. We hadden een flinke groep en ik moet zeggen het viel mij niet tegen ook al weet ik dat het eigenlijk net iets te snel is voor mij. Gelukkig kon ik de laatste ook goed volbrengen want in rondje 2, 4 en 6 moesten we de laatste 100 meter ook nog eens versnellen. Ik was wel moe na die 6 keer en jawel vanaf rondje 3 begonnen toch mijn armen te protesteren, een teken dat het met de suiker toch niet helemaal snor zit. (toch makkelijk zo’n constante glucose meter) Maar gelukkig waren de douches nu wel een keer lekker warm(dat is niet altijd zo bij ons maar daar komt verandering in!) Afgelopen Donderdag had ik geen tijd gehad om te gaan lopen, sommige mensen hebben nu eenmaal niet de gewoonte om rond 17:00 te gaan eten en dus moest ik nog gaan meten rond die tijd. Balen maar het was niet anders dus dan maar een keer niet. Vandaag weer geen tijd; alweer een partij kozijnen die af moet. Ach af en toe is dat niet erg, als het maar niet elke week is. Morgen of anders zondag ga ik jullie weblogjes lezen, nogmaals sorry dat ik daar nog niet eerder de tijd voor heb gehad. Ik hou jullie op de hoogte omtrent wat de zorgverzkeraar besluit en uiteraard ook over de rest. Groetjes, Geert

Na toch wel een paar lastige dagen komt langzaam het gewone leven toch weer op gang. Wat is het toch mooi buiten met die sneeuw. Teun Nienke en Lotte zijn al bijna de hele week buiten op de berg om met hun sleexebn te spelen samen met een hele hoop andere kinderen.

Inmiddels ben ik ook bij de cardioloog geweest voor de uitslag omtrent het ruisje bij mijn hart,conclusie; ik heb een heel gezond hart en het ruisje is geen lekkende hartklep maar bij het pompen onstaat er waarschijnlijk een werveling in het weggepompte bloed wat het ruisje veroorzaakt. Dus zo door blijven gaan met lopen en ook met de wedstrijdjes lekker volle bak, dat is goed voor je! God wat was ik blij dat hij dat zei, ook al zo’n vriendelijke doktor. Ik heb wel geluk daar in Nijmegen in De Radboud denk ik. Afgelopen Donderdag ben ik ook voor controle bij de internist geweest. En daar kwamen we samen op een goed idee; omdat het altijd zo’n ellende is voor een wedstrijd over wat nou eigenlijk je bloedsuiker doet en ook met het trainen, is misschien een constant glucouse meter een optie. Nou is tegenwoordig het probleem dat die maar in een paar uitzonderlijke gevallen vergoed worden door de verzekering. Misschien dat in combinatie met een pomp,ik meer kans heb om in aanmerking te komen voor zo’n vergoeding. Nu heb ik altijd tegen zo’n pomp op gezien maar de internist vertelde mij ook dat veel topsporters veel baat hebben bij zo’n systeem in combinatie met een pomp. Dus dan gaan we ervoor. Nu ben ik en Monique op internet gaan kijken en zoeken naar topsporters met zo’n combinatie systeem maar dat geeft toch in heel veel gevallen hele goede resultaten af. Ik heb wat betreft mijn levensstijl de afgelopen 4-5 jaar al heel veel aangepast; heel gezond eten (is wel leuk want nu doet ons heel gezin dat en de resultaten zijn er dan ook naar! Zeker bij de kids maar ook zeker bij mijzelf!) In beweging; het hardlopen wat een echte verslaving is geworden ( ikzelf zou het niet meer willen missen, ik weet wat het met mijn lichaam heeft gedaan en zelfs bij ons mam, Monique,een oom en zelfs een tante van mij.) Mijn gezondheid qau weerstand tegen ziek zijn en worden is een stuk beter, enz. Nu heb ik vorig jaar een wedstrijdlicentie aangevraagd dus nu in 2009 mag ik ook tussen de snelle lopers van start, wat zeker bij die hele grote wedstrijden wel fijn zal zijn denk ik. Ikzelf denk dat ik met zo’n combinatie pomp/meter heel veel voordeel kan doen met trainen, nu is het vaak bij lange baantrainingen dat ik snel dat rot gevoel in mijn armen krijg; dan lijkt het wel of mijn lichaam zegt; hxe9 dat hadden we niet afgesproken vandaag. Als ik voor een wedstrijd geen langzaam werkende insuline spuit heb ik dat gevoel niet, als het dan lekker gaat dan kan ik lekker tot het uiterste gaan en met een wau gevoel over de finisch komen. Dan hoop ik dat het in de trant zal gaan van voor zo’n lange baan training; pomp van te voren op stil, kijken wat de suiker doet en tijdens de training vlammen. En dan een goed gevoel hoop ik. Misschien dat andere sporters er ook hun voordeel met kunnen doen! Dus nu gaat de internist een brief schrijven naar de zorgverzekeraar en samen met de diabetesverpleegkundigen over leggen wat het beste zou zijn. Dus dat worden hele spannende weken. nu heb ik ook op internet gelezen dat eigenlijk alleen nog pomp in combinatie met zo’n constant glucouse meter in enkele gevallen vergoed worden, aangezien ik heel veel controleer (ik kom elk kwartaal stripjes te kort en die worden dan via een machtiging wel weer vergoed) hoop ik dat de zorgverzekeraar ons groen licht gaat geven. Dus maar een kaarsje extra opsteken.

Het lopen; mij ligt het niet, het lopen in de sneeuw, ik krijg last van zware benen. Gelukkig hebben daar heel veel lopers last van, als je dan weer op een normaal verharde schone weg komt heb je toch ongeveer 2-3 min nodig om weer lekker in je ritme te komen. Maar we laten ons niet kennen. De snelheid iets omlaag in de sneeuw, passen korter en heel goed opletten. Het andere nadeel afgelopen weekend; het crossje waar ik mijzelf zo op verheugd had ging,door de winterse weer omstandigheden niet door. Ik had hem anders toch niet mee gedaan denk ik, de kans om dan te vallen of een blessure te krijgen is dan wel zo groot, dat weegt niet op tegen het weten waar je nu zou staan. De volgende keer maar weer.

Verders wil ik al die mensen die gereageerd hebben op ons afglopen berichtje heel veel bedanken! Voor ons is het een hele fijne steun.